Patagonia – najlepsze trekkingi, Torres del Paine i Perito Moreno

Patagonia zajmuje południową część Argentyny i Chile i jest jednym z najbardziej zróżnicowanych regionów Ameryki Południowej. Są tu rozległe stepy, lodowce, granitowe masywy, jeziora, fiordy i bardzo duże przestrzenie bez większych miejscowości.

Po stronie argentyńskiej najważniejsze miejsca dla osób planujących aktywną podróż to El Chaltén, Fitz Roy i lodowiec Perito Moreno. Po stronie chilijskiej większość osób kieruje się do Torres del Paine, gdzie znajduje się kilka z najbardziej znanych szlaków trekkingowych Patagonii.

Podróżowanie po tym regionie wymaga trochę większej elastyczności niż w innych częściach Ameryki Południowej. Pogoda zmienia się szybko, odległości są duże, a część atrakcji wymaga kilku godzin marszu. Dlatego warto wcześniej wiedzieć, jak wyglądają poszczególne trasy i czego można się po nich spodziewać.

• Gdzie leży Patagonia
• Patagonia w Argentynie
  • El Chaltén – baza trekkingowa pod Fitz Royem
    • Laguna Torre
    • Laguna de los Tres – pod Fitz Royem
    • Laguna Capri
  • Perito Moreno – lodowiec niedaleko El Calafate
• Patagonia w Chile
  • Base de las Torres
• Jak przygotować się do trekkingów w Patagonii?
  • Jak się spakować na trekking?
• Patagonia – samemu czy z przewodnikiem?
• FAQ – najczęstsze pytania o Patagonię

Patagonia nie jest jednym regionem administracyjnym. To rozległy obszar obejmujący południe Argentyny i Chile, przedzielony pasmem Andów.

Różnicę między obiema częściami widać dość szybko.

Po stronie argentyńskiej krajobraz jest bardziej suchy i otwarty. Dominują step, niska roślinność i szerokie doliny. W okolicach El Chaltén pojawiają się wysokie, skaliste masywy, z których najbardziej charakterystyczny jest Fitz Roy.

Po stronie chilijskiej jest więcej wilgoci i zieleni. Krajobraz tworzą lasy, jeziora, fiordy i góry. Właśnie tam znajduje się Park Narodowy Torres del Paine.

Jeśli podróż pozwala na przekroczenie granicy, warto zobaczyć obie strony, bo mimo niewielkiej odległości różnią się krajobrazem i klimatem.

Argentyńska część Patagonii to przede wszystkim dwa mocne punkty: trekkingi wokół El Chaltén i lodowiec Perito Moreno w okolicach El Calafate.  To dobre zestawienie, bo pozwala zobaczyć region z dwóch różnych stron.

El Chaltén to niewielka miejscowość położona w argentyńskiej części Patagonii, na terenie Parku Narodowego Los Glaciares. Jej największą zaletą jest to, że wiele szlaków zaczyna się bezpośrednio w mieście. Nie trzeba każdego dnia organizować dojazdów do punktu startowego.

Najpopularniejsze trasy prowadzą do Laguna Torre, Laguna Capri i Laguna de los Tres.

Średnio trudny · ok. 21 km · ok. 500 m przewyższenia · trekking całodniowy

Trasa prowadzi z El Chaltén w stronę Laguna Torre i masywu Cerro Torre.

Przez większość dnia wysokość zwiększa się stopniowo, dlatego nie ma tu długich, bardzo stromych podejść. Największym wyzwaniem jest dystans.

Około 21 kilometrów oznacza kilka godzin marszu, nawet jeśli teren nie jest bardzo techniczny. Szlak prowadzi przez las i bardziej otwarte fragmenty doliny, a kończy się przy Laguna Torre.

Przy dobrej pogodzie z okolic laguny widać Cerro Torre i lodowiec.

Wymagający · ok. 25,5 km · ok. 1024 m przewyższenia · trekking całodniowy

Pierwsza część trekkingu jest stosunkowo spokojna. Szlak prowadzi w stronę Laguna Capri i dalej przez las oraz dolinę w kierunku Campamento Río Blanco.

Najtrudniejszy fragment zaczyna się pod koniec.

Na około kilometrowym odcinku zdobywa się ponad 400 metrów wysokości. Podejście jest strome i kamieniste, dlatego właśnie tutaj większość osób najbardziej odczuwa wysiłek.

Po wejściu na górę dochodzi się do Laguna de los Tres, położonej bezpośrednio pod masywem Fitz Roy.

Łatwy / średnio trudny · ok. 12 km · ok. 400 m przewyższenia · ok. 3–4 godz. marszu

Laguna Capri to jedna z łatwiej dostępnych tras w okolicach El Chaltén i dobra opcja dla osób, które chcą zobaczyć Fitz Roy bez całodniowego trekkingu.

Szlak zaczyna się w El Chaltén i prowadzi stopniowo pod górę przez las. Po drodze pojawiają się punkty widokowe na dolinę Río de las Vueltas, a przy dobrej pogodzie również na masyw Fitz Roy.

Sama laguna leży w spokojnym, zalesionym otoczeniu. Można tu zrobić przerwę nad wodą i zobaczyć Fitz Roy z dalszej perspektywy.

To jeden z najbardziej znanych lodowców w Patagonii. Jego czoło ma kilka kilometrów szerokości i kilkadziesiąt metrów wysokości ponad powierzchnią wody. Przez długi czas był uznawany za jeden z nielicznych stabilnych lodowców, jednak w ostatnich latach notuje się na nim oznaki topnienia.

Lodowiec można oglądać z systemu platform i kładek widokowych. Warto przejść kilka poziomów, bo z każdego perspektywa jest trochę inna.

Najbardziej charakterystyczne są momenty, gdy od czoła lodowca odrywają się fragmenty lodu i wpadają do jeziora. Nie da się przewidzieć, kiedy dokładnie to nastąpi, dlatego dobrze zaplanować tu więcej czasu niż tylko krótki postój.

Jednym z głównych punktów w tej części Patagonii jest Torres del Paine.

Park obejmuje góry, jeziora, lodowce i szerokie doliny. Można zwiedzać go samochodem i zatrzymywać się przy punktach widokowych, ale najciekawsze miejsca są dostępne pieszo.

Jedną z najbardziej znanych wędrówek w Parku jest Base de las Torres, ale dostępnych jest też wiele tras o znacznie niższym stopniu trudności.

Wymagający · ok. 20 km · ok. 950 m przewyższenia · trekking całodniowy

Szlak prowadzi doliną Ascencio w kierunku trzech granitowych wież, od których park wziął nazwę.

Pierwsza część trasy jest długa, ale przewyższenie zdobywa się dość równomiernie. Po drodze mija się Refugio Chileno i fragmenty lasu.

Najtrudniejszy jest ostatni odcinek. Szlak staje się na nim bardziej stromy i kamienisty, a wysokość rośnie znacznie szybciej. Po wejściu na punkt widokowy dochodzi się nad lagunę położoną u stóp Torres del Paine.

Najlepszym przygotowaniem do trekkingów jest regularne chodzenie.

Przed wyjazdem warto robić dłuższe trasy, najlepiej po 15–20 kilometrów, oraz ćwiczyć marsz z przewyższeniami. Nie trzeba jednak trenować siłowo ani mieć doświadczenia wspinaczkowego.

Warto natomiast:

• przyzwyczaić się do wielogodzinnego ruchu,

• rozchodzić buty trekkingowe,

• sprawdzić, jak organizm reaguje na dłuższe podejścia,

• nauczyć się rozkładać siły na cały dzień.

Pogoda w Patagonii jest zmienna i trzeba to brać pod uwagę przy planowaniu trekkingów.

W ciągu jednego dnia można trafić na słońce, silny wiatr, deszcz i znaczny spadek temperatury. Najbardziej charakterystyczny jest wiatr, szczególnie na otwartych przestrzeniach.

Nie oznacza to, że przez cały czas wieje bardzo mocno. Warunki potrafią zmienić się szybko i trudno zakładać, że poranna pogoda utrzyma się do wieczora.

Dlatego na jednodniowy trekking warto zabrać:

• kurtkę przeciwdeszczową i przeciwwiatrową,
• cieplejszą warstwę,
• nakrycie głowy,
• odpowiednie buty trekkingowe,
• wodę i jedzenie na cały dzień.

Najpraktyczniejsze jest ubieranie się warstwowo, bo temperatura podczas marszu potrafi zmieniać się kilkukrotnie.

Najlepszy okres na trekkingi przypada zwykle od listopada do marca. Dni są wtedy dłuższe, działa większość infrastruktury, a szlaki są łatwiej dostępne.

W tym okresie warunki są najkorzystniejsze, ale jest więcej turystów, więc noclegi i transport warto rezerwować z wyprzedzeniem.

Ten okres to dobry wybór, jeśli chcesz uniknąć największych tłumów. Pogoda jest co prawda mniej przewidywalna niż w środku lata, ale nadal są to dobre miesiące na trekking.

Od czerwca do sierpnia część tras i schronisk jest zamknięta, a warunki są znacznie trudniejsze. To okres dla osób z doświadczeniem zimowym i odpowiednim sprzętem.

Nie ma prawnego obowiązku trekkingu z przewodnikiem, a większość popularnych tras, takich jak Laguna Torre, Laguna Capri czy Laguna de los Tres, jest dobrze oznakowana. Patagonię można więc zwiedzać samodzielnie, szczególnie jeśli masz doświadczenie w planowaniu trekkingów, dobrze radzisz sobie z logistyką i potrafisz reagować na szybko zmieniającą się pogodę.

Przewodnik daje jednak większy komfort, zwłaszcza jeśli to Twoja pierwsza podróż do Patagonii.

Taka osoba nie tylko pilnuje drogi, ale też pomaga ocenić warunki na szlaku, dostosowuje tempo do grupy,  czy reaguje na zmiany pogody. Ma to szczególne znaczenie przy dłuższych trekkingach oraz w Torres del Paine, gdzie dostępność tras i zasady wejścia mogą zmieniać się sezonowo.